Αν κανείς θέλει να δει το δράμα αυτού του δύσμοιρου Ελληνικού λαού και πόσες φορές του είπαν ψέματα αρκεί να δει την ιστορία ενός και μόνο χείμαρου της Πάτρας, του Διακονιάρη. Ονομάστηκε έτσι γιατί δεν έχει δικό του νερό, μαζεύει όμως το νερό της βροχής του χειμώνα και πλημμυρίζει, ενίοτε πνίγει και ανθρώπους ή γκρεμίζει σπίτια.
Τα αντιπλημμυρικά έργα του Διακονιάρη άρχισαν τη δεκαετία του ’60. Οι παλιοί θυμούνται τη Φρειδερίκη να τους μοιράζει κουβέρτες μετά την καταστροφή από πλημμύρα και να υπόσχεται….
Στη δεκαετία του ’70 εγγράφεται ο 1ος προϋπολογισμός του έργου στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Εκτοτε το έργο προτάσσεται από όλους τους δημάρχους και εντάσσεται στο Α’ και Β’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.
Το 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου υποσχέθηκε… να λύσει το πρόβλημα του “Διακουμάρη” που τόσα χρόνια είχε παραμελήσει η επάρατη Δεξιά…που ευτυχώς για τους πολίτες είχε μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!
Το 1997 νέες πλημμύρες και νέες υποσχέσεις…Το έργο θα περατωθεί με γρήγορους ρυθμούς.
Το 2001 δύο νεκροί – πατέρας και γιός – παρασυρμένοι από τα ορμητικά νερά του πλημμυρισμένου για πολοστή φορά Διακονιάρη. Το έργο θα εκτελεστεί με πιστώσεις που είναι εξασφαλισμένες στο πλαίσιο των έργων της Ολυμπιάδας του 2004…
Πέρασαν βασιλιάδες, δικτάκτορες, δημοκράτες, ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ., κυβερνήσεις συνεργασίας, φτάσαμε στο 2010,
ο Διακονιάρης χάσκει ακόμα ανοιχτός και περιμένει τις βροχές του χειμώνα να πλημμυρίσει και πάλι,
κι εμείς, οι πολίτες αυτής της πόλης, κάθε φορά να ψηφίζουμε και να ελπίζουμε και να απογοητευόμαστε
και να χρωστάμε και της Μιχαλούς και του ΔΝΤ και της ΕΕ…