Θεωρούσα πάντα τον εαυτό μου τυχερό που γεννήθηκα στην Αιγιάλεια, γιατί ο τόπος αυτός ήταν ευλογημένος, όμορφος και εύφορος. Η καρδιά μου είναι καταδικασμένη να κουβαλάει ισόβια τούτο τον τόπο μέσα της. Αυτόν τον Ιούλιο όλα έγιναν μια μαύρη στάχτη.
Η Φτέρη ήταν πρόκληση για τα μάτια και για την ψυχή. Ονομάστηκε έτσι από τις φτέρες που φύτρωναν άφθονες στο δάσος των ελάτων. Τα έλατα ήταν στητά, περήφανα δέντρα, αντιστέκονταν στο χιόνι και στη ζέστη. Τα έλατα, οι φτέρες, τα πεύκα, τα πλατάνια έμειναν ανυπεράσπιστα να καούν. Η περιοχή δεν ήταν δύσβατη, αντίθετα ήταν γεμάτη δασικούς και αγροτικούς δρόμους, η Ελληνική Πολιτεία όμως αμέλησε να περπατήσει αυτούς τους δρόμους πριν για να φυλάξει ή την ώρα της πυρκαγιάς για να κατασβέσει. Έτσι δεν έμεινε ούτε ένα έλατο για να θυμίζει το δάσος. Το τοπίο μαύρισε, γέμισε στάχτη.
Η Φτέρη συνέβαλε στην απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους και κατά την Επανάσταση του 1821 ιδρύθηκε εκεί νοσοκομείο από τον Ανρδέα Λόντο για την περίθαλψη των στρατιωτών. Ο χώρος λειτούργησε από το 1897 ως το 1914 ως δημοτικό σχολείο και από το 1906 ως παρθεναγωγείο - γεγονός πρωτοπόρο για την εποχή, αφού τότε δε συνηθιζόταν τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο. Το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς το 1943. Από τη Φτέρη κατάγεται ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Φιλοξένησε και ενέπνευσε τον Κλαύδιο Μαρκίνα, τον Ηλία Βενέζη και τον Άγγελο Σικελιανό. Το ολοκαύτωμα του Ιουλίου του 2007 την κατέστρεψε. Αυτοί που δε δημιουργούν ιστορία κατέσρεψαν τη δική μας, προσπάθησαν να σβήσουν τις μνήμες μας, άφησαν πίσω τους μόνο μαύρο.
