Αιγιάλεια

Ενδιαφέρον!

Στην ιστοσελίδα http://en.wikipedia.org/wiki/Aigio υπάρχουν πληροφορίες για τον πληθυσμό, την οικοκονομία, την ιστορία και το φυσικό κάλλος των περιοχών που κάηκαν καθώς και φωτογραφίες από δορυφόρο της ακριβούς γεοφυσικής διαμόρφωσης του τόπου. Έχουν προστεθεί επίσης πληροφορίες για την πυρκαγιά που έκαψε τα πάντα.

Ευτυχώς που μας κατέγραψε ο δορυφόρος, έτσι για να θυμόμαστε πως ήταν ο τόπος μας…

Η Μονή Πεπελενίτσης ήταν γυναικείο μοναστήρι που χτίστηκε το 14ο αιώνα από τη μητέρα και την αδελφή του Λεόντιου (αρχοντική οικογένεια προερχόμενη από τη Μονεμβασιά). Το όνομα προέρχεται από τη Ρωσική λέξη ‘μπεμπέλ’ που σημαίνει στάχτη, τέφρα (προφητικό:). Στην αρχή βρισκόταν χαμηλά, στα πεδινά, αργότερα όμως μεταφέρθηκε στο βουνό - είτε γιατί κατά την παράδοση η εικόνα της Παναγίας ‘ανέβαινε’ συχνά εκεί, είτε γιατί το πεδινό μέρος ήταν πέρασμα και δυσκόλευε τη μοναστική ζωή των καλογραιών. Στη Μονή υπήρχαν αργαλειοί και τα υφαντά της βραβεύθηκαν σε διεθνή έκθεση στο Παρίσι.

Η ΜΟΝΗ ΠΕΠΕΛΕΝΙΤΣΗΣ ΚΑΗΚΕ ΑΠΟ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2007, ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ 7 ΑΙΩΝΕΣ ΖΩΗΣ.

Το βράδυ της πυρκαγιάς είδαμε την καλόγρια της Μονής να κρατά στα χέρια της την εικόνα της Παναγίας και να αρνείται να εγκαταλέιψει τον τόπο! Πίστευε ότι κάτι θα γίνει και θα σωθεί! Μάταια περίμενε…Ο τόπος κάηκε…

Φίλοι που ανηφόρισαν προς τα κει την προηγούμενη βδομάδα, στο καμένο πιά μοναστήρι, αναγκάστηκαν να φύγουν αμέσως γιατί από το βουνό κατρακυλάνε πέτρες. Ο τόπος μας, τα μνημεία του και η φυσική του ομορφιά χάθηκαν…

Κατολισθήσεις ονομάζουμε τις «μετακινήσεις εδαφικών μαζών και βραχωδών μαζών ασχέτως μορφής, εκτάσεως και γενεσιουργών αιτίων, οι οποίες λαμβάνουν χώρα σε φυσικές επιφάνειες με απότομες κλίσεις και σε πρανή ορυγμάτων, υπό την επίδραση της βαρύτητας, άλλοτε απότομα με καταστροφικές συνέπειες και άλλοτε με μικρή ταχύτητα». Ο Cruden (1991), όρισε την κατολίσθηση ως «την προς τα κάτω και έξω κίνηση μιας μάζας βράχου, κορημάτων ή γαιών σε ένα πρανές». Η εκδήλωση κατολισθητικών φαινομένων αποτελεί απόρροια ελλιπούς ευστάθειας των πρανών έναντι στατικών και σεισμικών φορτίων. Ένα πρανές μπορεί να αστοχήσει υπό την επίδραση γεωλογικών, μορφολογικών, φυσικών ή ανθρωπογενών παραγόντων, έχοντας συχνά δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία μιας περιοχής εξαιτίας της πρόκλησης καταστροφών σε οικισμούς καθώς και σε τεχνικά έργα. Το παρελθόν είναι πλούσιο από περιπτώσεις όπου οικισμοί καταστράφηκαν ολοσχερώς, λόγω αστοχίας της πλαγιάς στην οποία βρίσκονταν κτισμένοι, μετά από μια ισχυρή βροχόπτωση ή ένα σεισμό, με συνέπεια ακόμα και την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Επιπλέον, αστοχία σε τεχνικό έργο ορύγματος ή επιχώματος ενδέχεται να προκαλέσει διακοπή της κυκλοφορίας σ’ ένα οδικό δίκτυο, με συνέπεια τη διαίρεση ενός νομού στα δύο. [Σακελλαρίου Μ. και συνεργάτες]

Η περιοχή της Αιγιάλειας, λόγω της σύστασης των εδαφών της, αλλά και των συχνών σεισμών, έχει πληγεί συχνά στο παρελθόν - και πριν την πλήρη καταστροφή του δάσους - από κατολισθήσεις. Η παλιά Κουνινά εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της λόγω κατολισθήσεων, η περιοχή προς τη Φτέρη χαρακτηρίζεται ως ημικατολισθήσιμη, ο δρόμος προς τα Καλάβρυτα (που περνά από το Άνω Διακοπτό) μετακινείται ή αποκόπτεται σχεδόν κάθε χειμώνα. Το δάσος και οι υπόλοιπες καλλιέργειες συγκρατούσαν το νερό, εμποδίζοντας έτσι τη διάβρωση ενός μη συμπαγούς, αργιλώδους εδάφους, ενώ λειτουργούσαν και ως φυσικό ανάχωμα κατά την πτώση χώματος ή βράχων.

ΑΝ ΒΡΕΞΕΙ, ΑΝ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥΣ, ΑΝ ΧΙΟΝΙΣΕΙ, ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΣΕΙΣΜΟΣ…Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Ως Μετατραυματική διαταραχή άγχους [Posttraumatic stress disorder (PTSD)] ορίζεται η συναισθηματική διαταραχή που προκύπτει μετά την άμεση ή έμμεση έκθεση σε ένα τρομακτικό γογονός που απειλεί ή βλάπτει τη φυσική ακεραιότητα του ατόμου, όπως η έκθεση σε:

• φωτιά
• φυσικές καταστροφές ή καταστροφές που έχουν προκληθεί από άλλους ανθρώπους
• αυτοκινητιστικό ατύχημα
• σωματική ή ψυχολογική βία
• πόλεμο
• διάγνωση θανατηφόρας νόσου κλπ.

Μπορεί να συμβεί ως οξεία (π.χ. αμέσως μετά την πυρκαγιά) ή ως χρόνια κατάσταση (π.χ. μετά την πάροδο τριών μηνών και άνω από την πυρκαγιά). Ο ασθενής προσπαθεί να απωθήσει το τραυματικό γεγονός, χωρίς όμως επιτυχία. Συμπτώματα είναι:

• αϋπνία
• νυχτερινοί εφιάλτες
• απροθυμία για συζήτηση του γεγονότος ή για επίσκεψη στον τόπο που συνέβει
• εκνευρισμός, άγχος, αδυναμία συγκέντρωσης 
• αδυναμία χαράς από γεγονότα που πριν ήταν ευχάριστα
• σωματικά συμπτώματα (κεφαλαλγία, γαστρεντερικές διαταραχές, ζάλη)
• ιδέες αυτοκτονίας

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΣΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

ΤΡΥΓΟΣ, ΘΕΡΟΣ, ΠΟΛΕΜΟΣ λέει ο λαός μας. Η σταφίδα Βοστίτσας ήταν ονομαστή και χάρισε πλούτο στον τόπο μας.

Οι σταφιδοπαραγωγοί με συλλαλητήριο το 1866 διεκδίκησαν και πέτυχαν να ορίζεται από το κράτος τιμή ασφαλείας πριν την κοπή του προϊόντος. Το 1906 επειδή η τιμή δεν ήταν ικανοποιητική έγινε νέο συλλαλητήριο. Οι πρωταίτιοι δικάστηκαν τότε στο κακουργοδικείο Πατρών!!! 

Οι μνήμες του τρύγου…Η σταφίδα που μαυρίζει στο αμπέλι καθώς ωριμάζει, η μετακίνηση στα λινά, ο τρύγος, τα γεμάτα κοφίνια, το άπλωμα, οι πινακωτές, τα πανιά που τρέχαμε να απλώσουμε γρήγορα όταν έπιανε βροχή, η μυρωδιά από τη σταφίδα που ξεραινόταν στον ήλιο.

Οι μνήμες της φωτιάς…Το απμέλι που καίγεται…Ιούλιος 2007

Φέτος δε θα τρυγήσουμε…Φέτος θα πορευτούμε με ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ…Ο κακομοίρης πάνω που έμαθε να μην τρώει ψόφησε…

Μας έκαψαν και τώρα μας λοιδορούν. Μόνο που εμείς δεν ήμασταν επαίτες. Νοικοκύρηδες ήμασταν, με σπίτια, με λινά, με ζώα, με αμπέλια, με ελιές, με περιβόλια. Στο ολοκαύτωμα της Αιγιάλειας, τούτο τον Ιούλη του 2007, κάηκαν όλα…

Είχα ένα θείο βοσκό. Το κοπάδι του ήταν όλη του η ζωή, η περιουσία του, η παρέα του, η χαρά του. Κάθε ζώο είχε το δικό του όνομα και το θυμάμαι να τα φωνάζει ένα ένα το βράδυ που τα γύριζε στο μαντρί μετά τη βοσκή. Ξέρω λοιπόν γιατί ο 75χρονος στη Μαμουσιά έτρεξε να σώσει τα ζωντανά του και κάηκε μαζί τους. Η ζωή του, η περιουσία του, η παρέα του χάθηκαν στη φωτιά που μαινόταν ανεξέλεγκτη! Τον ήξερα τον παππού που χάθηκε. Ήπια πολλές φορές φρέσκο γάλα στη Μαμουσιά, έφαγα κατσικίσιο τυρί και γεύτηκα ψητό στο πανυγήρι της Παναγίας το 15αύγουστο. Ας είναι ελαφρύ τουλάχιστον το χώμα που τον σκεπάζει.

Θεωρούσα πάντα τον εαυτό μου τυχερό που γεννήθηκα στην Αιγιάλεια, γιατί ο τόπος αυτός ήταν ευλογημένος, όμορφος και εύφορος.  Η καρδιά μου είναι καταδικασμένη να κουβαλάει ισόβια τούτο τον τόπο μέσα της. Αυτόν τον Ιούλιο όλα έγιναν μια μαύρη στάχτη.

Η Φτέρη ήταν πρόκληση για τα μάτια και για την ψυχή. Ονομάστηκε έτσι από τις φτέρες που φύτρωναν άφθονες στο δάσος των ελάτων. Τα έλατα ήταν στητά, περήφανα δέντρα, αντιστέκονταν στο χιόνι και στη ζέστη. Τα έλατα, οι φτέρες, τα πεύκα, τα πλατάνια έμειναν ανυπεράσπιστα να καούν. Η περιοχή δεν ήταν δύσβατη, αντίθετα ήταν γεμάτη δασικούς και αγροτικούς δρόμους, η Ελληνική Πολιτεία όμως αμέλησε να περπατήσει αυτούς τους δρόμους πριν για να φυλάξει ή την ώρα της πυρκαγιάς για να κατασβέσει. Έτσι δεν έμεινε ούτε ένα έλατο για να θυμίζει το δάσος. Το τοπίο μαύρισε, γέμισε στάχτη.

Η Φτέρη συνέβαλε στην απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους και κατά την Επανάσταση του 1821 ιδρύθηκε εκεί νοσοκομείο από τον Ανρδέα Λόντο για την περίθαλψη των στρατιωτών. Ο χώρος λειτούργησε από το 1897 ως το 1914 ως δημοτικό σχολείο και από το 1906 ως παρθεναγωγείο - γεγονός πρωτοπόρο για την εποχή, αφού τότε δε συνηθιζόταν τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο. Το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς το 1943. Από τη Φτέρη κατάγεται ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Φιλοξένησε και ενέπνευσε τον Κλαύδιο Μαρκίνα, τον Ηλία Βενέζη και τον Άγγελο Σικελιανό. Το ολοκαύτωμα του Ιουλίου του 2007 την κατέστρεψε. Αυτοί που δε δημιουργούν ιστορία κατέσρεψαν τη δική μας, προσπάθησαν να σβήσουν τις μνήμες μας, άφησαν πίσω τους μόνο μαύρο.