Μας έκαψαν και τώρα μας λοιδορούν. Μόνο που εμείς δεν ήμασταν επαίτες. Νοικοκύρηδες ήμασταν, με σπίτια, με λινά, με ζώα, με αμπέλια, με ελιές, με περιβόλια. Στο ολοκαύτωμα της Αιγιάλειας, τούτο τον Ιούλη του 2007, κάηκαν όλα…
Είχα ένα θείο βοσκό. Το κοπάδι του ήταν όλη του η ζωή, η περιουσία του, η παρέα του, η χαρά του. Κάθε ζώο είχε το δικό του όνομα και το θυμάμαι να τα φωνάζει ένα ένα το βράδυ που τα γύριζε στο μαντρί μετά τη βοσκή. Ξέρω λοιπόν γιατί ο 75χρονος στη Μαμουσιά έτρεξε να σώσει τα ζωντανά του και κάηκε μαζί τους. Η ζωή του, η περιουσία του, η παρέα του χάθηκαν στη φωτιά που μαινόταν ανεξέλεγκτη! Τον ήξερα τον παππού που χάθηκε. Ήπια πολλές φορές φρέσκο γάλα στη Μαμουσιά, έφαγα κατσικίσιο τυρί και γεύτηκα ψητό στο πανυγήρι της Παναγίας το 15αύγουστο. Ας είναι ελαφρύ τουλάχιστον το χώμα που τον σκεπάζει.
