καταραμένη φτώχεια…
Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…
Ο Καραγκιόζης είναι ο ιδανικός τύπος του φτωχού Έλληνα, του τόσο φτωχού που έχει πια απαρνηθεί κάθε ιδιωτική φροντίδα κι έχει οδηγηθεί στην εύθυμη φιλοσοφική θεώρηση της ζωής. Είναι αγαθός, σκληρός καμμιά φορά στ’αστεία του, αλλά καλόκαρδος στο βάθος. Γεμάτος τεμπελιά και αισιοδοξία, αλλά και γεμάτος διάθεση ν’ανακατεύεται σε όλα. Τον ενδιαφέρει κάθε τι που γίνεται γύρω του, όλους τους πειράζει και τους κοροϊδεύει και προ πάντων τον ίδιο τον εαυτό του. Το χέρι του είναι εξαιρετικά ευκίνητο και υπερβολικά μακρύ, για σκηνικούς λόγους, για να μπορεί να ξύνει την πλάτη του και το κεφάλι του ή για να χειρονομεί. Επίσης έχει συμβολική σημασία γιατί εκπροσωπεί το έξυπνο πνεύμα του. Καρπαζώνει προθυμότατα, δέρνει αλλά και δέρνεται. Είναι ευφυολόγος, ετοιμόλογος και αστείος, ποτέ όμως γελοίος. Δεν είναι ταπεινός, ούτε όταν δέρνεται. Το δέχεται κι αυτό σαν μια κακοτυχία του και σαν συνέπεια της κακοκεφαλιάς του, με την ίδια εύθυμη εγκαρτέρηση και το ίδιο ειρωνικό του κέφι…
Στην Πάτρα, οι καταγεγραμένοι φτωχοί, από τον Κοινωνικό Τομέα του Δήμου, ανέρχονται σε 4000 άτομα και συνθέτουν περίπου 1000 οικογένειες. Στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι “ημιφτωχοί” των 400 ευρώ μηνιαίως ή τα “περιθωριακά” άτομα. Γνωρίζω προσωπικά οικογένειες που ζουν χωρίς ούτε παροχή νερού - είναι κομένο λόγω απλήρωτων λογαριασμών - στο σπίτι. Γνωρίζω επίσης ότι ο Δήμος, μέχρι πριν περίπου 5ετίας, επέτρεπε τη ροή του νερού για μια ημέρα το μήνα στις οικογένειες αυτές, τα τελευταία όμως 2 έτη δεν το κάνει πιά λόγω πληθώρας ανάλογων περιστατικών. Οι άνθρωποι αυτοί σιτίζονται περιστασιακά από την ελεημοσύνη συμπολιτών, Δήμου και Εκκλησίας. Επιπλέον, στο κέντρο της πόλης όλο και συχνότερα βλέπει κανείς άστεγους να κοιμούνται στο δρόμο…Υπάρχει άραγε κάποια πρόβλεψη για το μέλλον όλων αυτών;
