ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ
Κατολισθήσεις ονομάζουμε τις «μετακινήσεις εδαφικών μαζών και βραχωδών μαζών ασχέτως μορφής, εκτάσεως και γενεσιουργών αιτίων, οι οποίες λαμβάνουν χώρα σε φυσικές επιφάνειες με απότομες κλίσεις και σε πρανή ορυγμάτων, υπό την επίδραση της βαρύτητας, άλλοτε απότομα με καταστροφικές συνέπειες και άλλοτε με μικρή ταχύτητα». Ο Cruden (1991), όρισε την κατολίσθηση ως «την προς τα κάτω και έξω κίνηση μιας μάζας βράχου, κορημάτων ή γαιών σε ένα πρανές». Η εκδήλωση κατολισθητικών φαινομένων αποτελεί απόρροια ελλιπούς ευστάθειας των πρανών έναντι στατικών και σεισμικών φορτίων. Ένα πρανές μπορεί να αστοχήσει υπό την επίδραση γεωλογικών, μορφολογικών, φυσικών ή ανθρωπογενών παραγόντων, έχοντας συχνά δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία μιας περιοχής εξαιτίας της πρόκλησης καταστροφών σε οικισμούς καθώς και σε τεχνικά έργα. Το παρελθόν είναι πλούσιο από περιπτώσεις όπου οικισμοί καταστράφηκαν ολοσχερώς, λόγω αστοχίας της πλαγιάς στην οποία βρίσκονταν κτισμένοι, μετά από μια ισχυρή βροχόπτωση ή ένα σεισμό, με συνέπεια ακόμα και την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Επιπλέον, αστοχία σε τεχνικό έργο ορύγματος ή επιχώματος ενδέχεται να προκαλέσει διακοπή της κυκλοφορίας σ’ ένα οδικό δίκτυο, με συνέπεια τη διαίρεση ενός νομού στα δύο. [Σακελλαρίου Μ. και συνεργάτες]
Η περιοχή της Αιγιάλειας, λόγω της σύστασης των εδαφών της, αλλά και των συχνών σεισμών, έχει πληγεί συχνά στο παρελθόν - και πριν την πλήρη καταστροφή του δάσους - από κατολισθήσεις. Η παλιά Κουνινά εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της λόγω κατολισθήσεων, η περιοχή προς τη Φτέρη χαρακτηρίζεται ως ημικατολισθήσιμη, ο δρόμος προς τα Καλάβρυτα (που περνά από το Άνω Διακοπτό) μετακινείται ή αποκόπτεται σχεδόν κάθε χειμώνα. Το δάσος και οι υπόλοιπες καλλιέργειες συγκρατούσαν το νερό, εμποδίζοντας έτσι τη διάβρωση ενός μη συμπαγούς, αργιλώδους εδάφους, ενώ λειτουργούσαν και ως φυσικό ανάχωμα κατά την πτώση χώματος ή βράχων.
ΑΝ ΒΡΕΞΕΙ, ΑΝ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥΣ, ΑΝ ΧΙΟΝΙΣΕΙ, ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΣΕΙΣΜΟΣ…Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
